kimuroza

Czerwiec 2009 był wyjątkowo długawy. Po dość wartkim czasie wypełnionym maturami, nastał kolejny miesiąc, w oczekiwaniu na wyniki, który tym razem ciągnął się dla mnie w nieskończoność. Zajmowałam się wtedy, jak wszyscy maturzyści, słodką prokrastynacją oraz odciąganiem uwagi od najczarniejszych myśli, zajmując się bardzo wciągającą pracą, w moim przypadku tłumaczeniem dram dla grupy lizards@DEEP. Ponieważ lubiłam być na bieżąco z tym, co akurat leci w japońskiej telewizji, miałam w zwyczaju włączać KeyHoleTV i chłonąć randomy, na które akurat natrafiałam. Los chciał, że obejrzałam fragment dramy o zachodnio-brzmiącym tytule Mr. Brain. Serial bardzo przypadł mi do gustu, więc szybko udałam się na dramawiki w celu poznania większej ilości szczegółów, dochodząc przy okazji do wniosku „Hej, ten gość na plakacie jest całkiem przystojny.”

Później okazało się, że „gość” nazywa się Kimura Takuya… a potem była już tylko równia pochyła, nazwana przeze mnie kimurozą. Na początku kimuroza przejawia się w powierzchownej fascynacji dorobkiem aktorskim powyższego pana, później przychodzi etap zgłębiania każdej aktywności artystycznej, aż dochodzi się do momentu „Kupię tą przypinkę tylko dlatego, bo jest na niej Kimura.” Moja kimuroza trwa dzielnie już przez ponad 3 lata, a ponieważ nie tak dawno Kimura obchodził swoje 40te urodziny (13.11), to uznałam, że listopad będzie świetną okazją, żeby podzielić się z wami częścią mojego fangerlizmu, w formie informacji i przemyśleń, które nazbierały się przez ten czas.

źródło: Precious, 2007.01

Kim jest Kimura Takuya?

Kimura jest obecnie członkiem boysbandu SMAP, który to utrzymuje się na fali już ponad 20 lat i należy do agencji artystycznej Johnny’s Entertainment. Kimura zagrał już w ponad 30 dramach oraz 10 filmach. Dla swoich niezapomnianych kreacji w takich jdramach jak Hero, Long Vacation czy Good luck!! w Azji Kimura znany jest jako „król azjatyckich dram.” Jest on również seiyuu – podkładał głos dla takich postaci jak Hauru z filmu Ruchomy Zamek Hauru, czy JP w Redline. Kimura prowadzi również własny program radiowy dla Tokyo FM – What’s up SMAP, regularnie pisze dla magazynu Myojo do rubryki KAI-HO-KU (w 2003 roku jego felietony zostały wydane w formie książki o tym samym tytule). Ponadto, wspólnie z kolegami z zespołu prowadzi program SMAPxSMAP dla Fuji TV. Słowem, człowiek orkiestra, ale jak to się stało, że doszedł tak daleko?
Kimura urodził się w Tokio jako najstarsze dziecko. Rodzice chcieli go nazwać Ippei, ale ostatecznie to babcia zadecydowała o imieniu, ponieważ uznała, że skoro rodzina nosi tak zwyczajne nazwisko jak Kimura, to imię też powinno się nie wyróżniać (gdyby tylko wiedziała co z niego wyrośnie ~dop. Burakku).  Kimura wychowywał się w rodzinie o bardzo surowych zasadach – przejawiały się one np. w wyjątkowym podejściu ojca do dyscypliny. W jednym z wywiadów Kimura wyznał, że ojciec pobił go raz za to, że mały Takuya płakał z powodu bólu zęba (sic) (…po czym powiedział „Marsz do pokoju i przemyśl za co ci się dostało.”)
Mały Kimura, źródło nieznane
Już jako mały dzieciak przejawiał zainteresowanie sportem. W wieku 5 lat zaczął trenować Kendo, dzięki czemu 8 lat później wygrał Mistrzostwa Kendo Prefektury Chiba. Do dziś jednak nie opanował oficjalnie żadnego poziomu w tej dyscyplinie, ale wciąż utrzymuje, że jest to jeden z jego ulubionych sportów. Poza kendo interesuje się również wędkarstwem, surfingiem, koszykówką oraz piłką nożną (był gościnnym prezenterem NHK Fifa World Cup 2002). Potrafi również grać w hokeja, czego dowód zobaczyć można oglądając dramę Pride, w której gra zawodnika drużyny hokejowej Blue Scorpions.
Jako dziecko Kimura twierdził, że chce zostać weterynarzem. Nie miał jednak zbyt wiele czasu, by poświęcić się temu hobby i zostać sexy pracownikiem ZOO, ponieważ już w wieku 14 lat musiał nauczyć się  zajmować własną rodziną. Ojciec Kimury poważnie zachorował i na młodego chłopaka spadła odpowiedzialność zajmowania się matką oraz młodszym bratem. Niestety, żadna praca nastolatka nie daje możliwości utrzymania czteroosobowej rodziny.  Przez jakiś czas Kimura mieszkał więc u swojej babci i właśnie wtedy jego ciotka wysłała CV Takuyi do Johnny’s Entertainment. Sam zainteresowany dowiedział się o tym dopiero w dniu 15 urodzin, kiedy zaprezentowano mu pozytywną odpowiedź agencji. Z początku był przeciwny temu pomysłowi, ale w końcu zdecydował się wziąć udział w przesłuchaniu i tak dostał się do agencji w listopadzie 1987 roku.

JE – czyli jak utrzeć staremu Johnny’emu nosa

Oczywiście ojciec Kimury był przeciwny wstąpieniu syna do agencji artystycznej. Podobno do decyzji przekonała go dopiero rola Kimury w sztuce teatralnej Modouken. Jest to historia znajomości ślepego homoseksualisty oraz bezdomnego chłopca. Praca przy sztuce była niezwykle ciężka, ale Kimura utrzymuje, że wiele nauczył się od reżysera, Yukiyo Ninagawy. Tak czy inaczej, po obejrzeniu sztuki ojciec Kimury pogodził się z wyborem przez syna ścieżki kariery.

W JE, będąc jeszcze w Johnny’s Juniors(1), Kimura należał najpierw do grupy Skate Boys, która składała się z 12 chłopaczków, występujących jako tancerze tła dla zespołu Hikaru Genji. Do grupy tej należeli również członkowie takich przyszłych zespołów jak TOKIO czy V6. Skate Boys występowali na koncertach oraz w telewizji, a ich znakiem rozpoznawczym były, jak sama nazwa wskazuje, akrobacje na rolkach.

Skate Boys (na zdjęciu brakuje 2 członków), źródło nieznane

W szeregach Skate Boys został utworzony mniejszy unit SMAP. Ich nazwa oficjalnie oznaczać miała „sports and music assemble people” (tłum.: sport i muzyka gromadzą ludzi). W skład grupy powstałej w 1988 roku wchodziło sześciu członków: Kimura, Nakai Masahiro, Inagaki Goro, Kusanagi Tsuyoshi, Katori Shingo i Mori Katsuyuki. Zadebiutowali oni wspólnie  w roku 1991 roku singlem Can’t Stop!! Loving.

okładka singla Can’t Stop!! Loving, Victor Entertainment

Popularność zespołu wzrosła gwałtownie dzięki interwencji lidera – Nakaia – który postarał się o pierwszy program telewizyjny zespołu: I love SMAP. Marketing firmy przyczynił się do tego, że członków zespołu zaczęto zapraszać do udziału w serialach telewizyjnych a nawet musicalach, w tym musicalu Saint Seyia, w którym zagrali w 1991 roku.

W latach 90. popularność zespołu, a w tym również samego Kimury gwałtownie rosła. Ogromne zainteresowanie samym artystą doczekało się nawet własnej nazwy – „syndrom Kimutaku(2),” na zasadzie którego młodzi Japończycy mieli kopiować styl Kimury. W latach 90. Kimura Takuya zaczął również uczestniczyć w kampaniach reklamowych różnych produktów. W ten sposób został pierwszym mężczyzną promującym szminki  (konkretnie, marki Kanebo Testimo).

Kanebo Testimo

Na tle rosnącej popularności Kimury doszło do pierwszego konfliktu z Johnnym (czyli szefem agencji JE). Ojciec Kimury, który prowadził oficynę wydawniczą, wydał photobook ze zdjęciami swojego syna zatytułowany po prostu „Kimura Takuya.” Książka została wydana w Grudniu 1996 roku, ale wkrótce wycofano ją z druku a i wydawnictwo zaprzestała działalności… Szkoda, ponieważ photobook zawiera naprawdę ciekawe zdjęcia, w których obiekt główny dzisiejszej notki przebiera się m.in. w stroje kobiet z różnych epok.

źródło: „Kimura Takuya,” 1996

Od czasu afery z photobookiem do Kimury oprócz określenia „król azjatyckich dram,” przypadł również przydomek „król rebelii w JE.” J&A jest jedną z tych agencji, która znana jest ze swoich surowych zasad i wyciągania poważnych konsekwencji za złamanie ich. Artystom zabrania się między innymi ozdabiania ciała np. tatuażami, publicznego picia, palenia i imprezowania, a większości przyznawania się do związków. Kimura złamał prawdopodobnie większość tych zasad, zaczynając od zasady „żadnych ozdobników,” robiąc sobie kolczyk w lewym uchu w 1994 roku (do dziś często nosi kolczyki).(3)

zrzut z teledysku SMAP, Dynamite PV, 1997

Kimura również otwarcie przyznawał się do swoich związków, m.in. do utrzymywania kontaktów z byłą dziewczyną Kaorin. Prawdziwy szok i zawał serca dla Johnny’ego nastąpił jednak w roku 2000. Kimura zagrał wtedy w jednej z najsławniejszych dram ze swoim udziałem, Beautiful Life. Niedługo po jej zakończeniu na oficjalnej konferencji wydał oświadczenie, że jego obecna dziewczyna, Kudo Shizuka, jest w ciąży. Kimura wziął ślub, zostając tym samym pierwszym żonatym członkiem JE, udowadniając tym swoją charyzmę – pomimo tego, że nie był już stanu wolnego ani popularność jego zespołu ani też jego samego nie spadła, chociaż decyzja Kimury spowodowała krótki zastój w wydawaniu płyt i częstotliwości tras koncertowych.

Na zdjęciu Kimura oraz Shizuka razem z dziećmi – Kokomi i Mitsuki

Król azjatyckiego ekranu

Największą  popularność zespół SMAP zdobył w roku 2003 wydając singiel Sekai Ni Hitotsu Dake No Hana. Nie można jednak zaprzeczyć faktowi, że do popularności Kimury przyczynił się w dużym stopniu jego udział w serialach oraz filmach, w których gra praktycznie co roku. Największą popularność u początku kariery przyniosła mu rola w jdramie Long Vacation (1996), w której gra młodego muzyka, u boku Yamaguchi Tomoko. Za rolę w Long Vacation Kimura otrzymał pierwszą  swojej karierzę nagrodę dla najlepszego aktora pierwszoplanowego 9th Television Drama Academy Awards. Sławę w tym okresie przyniósł mu również udział w sensacyjnej dramie Gift (1997) produkcji Fuji TV – o serialu wypowiadano się jednak w negatywnym sensie, twierdząc iż promuję młodocianą przestępczość.

W roku 2000 drama z udziałem Kimury, Beautiful Life,  podbiła rekordy oglądalności w japońskiej telewizji, osiągając poziom 41,3% oglądalności (pierwszy taki wynik dla serialu od lat 70.) Serial produkcji TBS opowiada historię miłości fryzjera i niepełnosprawnej dziewczyny. Zgarnął on prawie wszystkie nagrody 24th  Television Drama Awards, w tym przyznano również nagrodę dla samego Kimury jako najlepszego aktora pierwszoplanowego. Co ciekawe, wcielając się w rolę fryzjera Kimura przeszedł przez kurs fryzjerstwa i zyskał licencję fryzjera.
Dramą  z udziałem Kimury, która obiła się równie szerokim echem była też Hero (2001). W tej dramie Kimura wciela się w rolę Kuryu, młodego oskrażyciela sądowego, który charakteryzuje się niezwykłym sprytem i przenikliwością w swojej pracy. Perypetie Kuryu okazały się tak dużym sukcesem, że drama doczekała się odcinka specjalnego oraz filmu kinowego, który w 2005 roku wspiął się na trzecie miejsce najpopularniejszych filmów w Japonii.

Kimura zagrał już w ponad 30 dramach, również w tym roku pojawiając się w dramie z jesiennej ramówki, Priceless (2012). Jego dorobek aktorski zawiera jednak poza dramami również wiele filmów, w tym nagrodzony w Cannes I Come With The Rain (2008), w którym Kimura wciela się w postać Shitao, zaginionego syna chińskiego miliardera.

Plakat „I Come With The Rain”, 2008, źródło: filmweb
Najbardziej kasowym filmem z udziałem Kimury jest Space Battleship Yamato (2010). Jest to ekranizacja mangi o tym samym tytule. Film opowiada historię załogi krążownika kosmicznego Yamato, która pod kierownictwem kapitana Okady udaje się w podróż na odległą planetę Iskandar. Zgodnie z wcześniej otrzymanymi wiadomościami, znajduje się tam broń, która pomoże ludzkości w odparciu oblężenia nieprzyjacielskiej floty Gamila. Produkcja filmu planowana była już od roku 2005.
Space Battleship Yamato, 2010, oficjalny plakat filmowy

W 2010 roku reżyser Takashi Yamazaki ogłosił, że budżet przeznaczony na film wyniósł 22 miliony USD. Jednakże, po obejrzeniu przez Kimurę filmu Avatar, aktor sam dofinansował dodatkowo budżet filmu na unowocześnienie efektów specjalnych. Ciekawostką jest również fakt, że piosenkę końcową do filmu, zatytułowaną Love Lives, stworzył Steven Tyler, wokalista grupy Aerosmith, której Kimura jest oddanym fanem.

Kimura znany jest w japońskiej telewizji również z serii reklam m.in. dla Cup Noodle (zupki instant firmy Nissin), laptopów Fujitsu, komputerów z procesorem Intel oraz kosmetyków Gatsby. Dzięki swojej obecności w mediach oraz przemyśle filmowym Kimura stał się jednym z najlepiej zarabiających aktorów w Japonii (w roku 2003 znalazł się na 10. miejscu zarabiając 234,350,000 yenów).

Curry Cup Noodle CM, 2009
Gatsby Moving Rubber CM, rok nieznany

Ten, którego kochają tysiące

Kimura stał się inspiracją dla wielu artystów, m.in. dla Yoko Kamio, twórczyni serii Hana Yori Dango, która miała stworzyć postać Hanazawy Ruiego inspirując się Kimurą. Kimura podkładał również głos dla tej postaci w audiobooku HYD. Jego fanami są nie tylko artyści z matczynej agencji J&A, tacy jak Jin Akanishi, Kazuya Kamenashi (KAT-TUN), Tegoshi Yuya (NEWS) czy Nishikido Ryo (Kanjani8), ale również aktor Lee Jun Ki oraz aktorka Ruby Lin, która przyznała, że ma nawet psa imieniem Kimura.
Kimura poza grą aktorską oraz pracą w zespole SMAP utrzymywał również przez pewien czas włoską restaurację La Bonita, prowadzoną przez jego rodziców oraz brata. Nazwa restauracji została nadana na cześć imienia czarnego labradora Kimury – Bonity. Wnętrze zdobiła figura psa.
Zewnętrz restauracji, obecnie jest ona zamknięta
Figurka Bonity, źródła zdjęć restauracji: fanpage Kimura Takuya na FB
Popularność Kimury w całej Azji sprawiła, że jest on nazywany również 万人迷/萬人迷 – „Wan-Ren-Mi,” co oznacza „tysiąc ludzi go kocha.” To prawda: pomimo 40 lat na karku Kimura wciąż tryska energią, zaskakując swoich fanów kreatywnością, liczbą projektów, w których bierze udział i wspaniałym poczuciem humoru. Ponieważ uważam się za przypadek nieodstający od normy, a moje zainteresowanie Kimurą wcale nie osłabło przez ostatnie trzy lata, to chciałabym dodać od siebie, że osobiście Kimura niesamowicie napędza mnie do działania i niezmiennie mnie motywuje do pracy nad sobą. Dlatego myślę, że wypada mi zakończyć te rozważania następującym cytatem:
„Jeśli masz w sobie na tyle energii, żeby od czegoś uciec, to równie dobrze możesz w sobie zebrać tą siłę, by stawić przeciwności czoło. Twoje paliwo nigdy się nie zmarnuje, jeśli będziesz iść 
przed siebie.”
~Kimura Takuya

(1) Johnny’s Juniors – oddział artystów w Johnny’s Entertainment, którzy jeszcze nie zadebiutowali; zazwyczaj znajdują się tam młodsi wiekiem i doświadczeniem chłopcy
(2) Kimutaku – pseudonim, który zyskał na popularności w 1995 r.; skrót od imienia i nazwiska; sam Kimura za nim nie przepada ponieważ uważa, że „Kimutaku jest czymś publicznym. (…) [jest] czymś, co każdy może odwiedzić, jak opuszczony park. (…) W 70% przypadków patrzę na Kimutaku z góry. Uważam, że znajduje się w hierarchii niżej niż Kimura Takuya.” (KAI-HO-KU, listopad 1996) 
(3) ważnym zaznaczenia jest fakt, że zasada „żadnych kolczyków” obecnie nie obowiązuje już w agencji J&A


Po więcej daily spamu z Kimurą w roli głównej zapraszam na community kimura-a-day


Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s